زندگی کند.جالینوس معتقد بود  که بهترین دارو برای درمان  زخم معده و مسمومیت ها عسل است.عسل به درمان و بهبود سریع تر سوختگی ها نیز کمک می کند.تحقیقات بعدی نشان داد که عسل حقیقتا به اندازه آنتی بیوتیک معروف استرپتو مایسین موثر است و بالاتر از آن این که باکتری ها نسبت به عسل هیچگاه مقاوم نمی شوند. در حالی که این بلایی است که معمولا بر سر آنتی بیوتیک ها می آید.عسل به هنگام رقیق شدن پر اکسید هیدروژن را تشکیل می دهد که از بین برنده باکتری ها ست و در تمیز کردن زخم به کار می رود. پژوهشگران می گویند گستردن عسل بر روی زخم پای دیابتی می تواند از قطع پای عفونت یافته جلوگیری کند.آزمایش ها یی که در سال های اخیر انجام گرفته ،نشان  داده اند که عسل همچنین در درمان عفونت های بر جای مانده از عمل سزارین و سوختگی ها از آنتی بیوتیک های مرسوم کارآمد تر عمل می کند.این ماده شیرین با طیف وسیعی از میکروب های خطرناک از جمله هلیکو باکتر، سالمونلا و ای.کلای به خوبی مبارزه می کند.عسل روی دسته ای از باکتری های مقاوم به آنتی بیوتیک به نام MRSA،نیز موثر است و بر خلاف بیشتر آنتی بیوتیک ها به نحو چشمگیری باعث پیشرفت بهبود زخم ها می شود.رمز و راز این توانایی را باید در شیوه تهیه عسل جست و جو کرد.زنبورهای کارگر طی بهار و تابستان شهد جمع آوری می کنند و هنگامی که به کندو باز می گردند آن را از معده به دهان می آورند و در دهان دستیاران خود می گذارند.آنها شهد را به درون حفرات شانه خالی می کنند و با بال ها یشان آنقدر آن را باد می زنند که بیشتر آب موجود در شهد تبخیر شود. در همین زمان بزاق سرشار از آنزیم زنبورها، ساکارز را به گلوکز و فروکتوز تبدیل می کند که به آب باقی مانده در شهد پیوند می شوند. به این ترتیب،محیطی بر جای می ماند که باکتری ها نمی توانند در آن زنده بمانند.البته در حین رسیدن عسل فرصت زیادی برای  تهاجم عوامل بیماری زا وجود دارد،اما آنزیمی به نام گلوکزاکسیداز این فرصت را از آن ها می گیرد.این آنزیم با تبدیل کردن گلوکز به اسید گلوکنیک،فراورده تلاش  زنبور ها را اسیدی و آن را برای بیشتر باکتری ها نا مطلوب می سازد.پر اکسید هیدروژن  رشد رگهای خونی را تحریک می کند.این رگها اکسیژن،مواد غذایی و سلول هایی به نام فیبرو پلاست را به موضع زخم هدایت می کنند. به علاوه ترکیب ناشناخته ای دسته ای از سلول های ایمنی به نام منوسیت را فعال می کند. این سلول ها عامل رشدی را آزاد می کنند که سلول های پوششی  را تحریک می کنند تا تقسیم شوند و زخم را ببندند.از تجزیه پر اکسید هیدروژن رادیکال های آزاد تشکیل می شوند که باکتری ها را از بین می برند .چون این واکنش ها خیلی سریع رخ می دهد،پر اکسید هیدروژن را باید در غلظت های بالا بر زخم ها استعمال کرد.البته این ماده در این غلظتها به بافت سالم آسیب می رساند.در عسل پر اکسید هیدروژن به کمک آنزیم گلوکز اکسیداز تولید می شود .اما میزان آن هزار بار کمتر از مقداری است که در گذشته روی زخم ها استعمال می شد. در نتیجه گذاشتن عسل روی زخم ها ضمن جلوگیری از تهاجم و تخریب میکروب ها ،با آسیب بافتی همراه نیست.خلاصه زمانی که عسل روی زخم  قرار می گیرد و در اثر تراوش پلاسما از زخم رقیق می شود،در مبار زه با میکروب ها پر توان ترمی شود.به علاوه رطوبت عسل از درد و تخریب سلول ها حین تعویض پانسمان های خشک شده جلوگیری می کند.عسل شامل آنتی اکسیدان فلاوانوید نیز می باشد که نقش آنتی باکتریال را اجرا می کند. یکی از ضد اکسیدان ها چینوسمرین نام دارد که تنها مختص به عسل می باشد.پژوهشگران هم اکنون در حال مطالعه این عنصر هستند.

منبع:ماهنامه اطلاعات علمی